Donesspal (FCI)

FCI - Standard nr: 161

Pochodzenie: Wielka Brytania

Data publikacji obowiązującego oryginału wzorca: 24.06.1987

Przeznaczenie: pies gończy

Klasyfikacja FCI: Grupa 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewnwe. Sekcja 1.3. Małe psy gończe. Z próbami pracy.

Wrażenie ogólne: pies krzepki, zwarty, przez co robi wrażenie jakości bez ociężałości.

Zachowanie/charakter: wesoły pies, który wybitnie przeznaczony jest do polowania, zwłaszcza na zające, przez podążanie ich tropem, odważny, nadzwyczaj żywotny, z wytrwałością i konsekwencją dążący do celu. Rozgarnięty, inteligentny i ze zrównoważonym charakterem. Grzeczny i bystry, bez symptomów agresywności czy lękliwości.

Głowa: umiarkowanie długa, mocna ale nie ciężka, delikatniejsza u suk, bez zmarszczek i fałd.
Część mózgowiowa:
Czaszka: lekko wysklepiona, umiarkowanie szeroka, z lekko wyrazistym guzem potylicznym.
Stop: wyraźnie wykształcony, możliwie dokładnie dzieli na połowy odległość między guzem potylicznym i truflą nosową.
Część twarzowa:
Trufla nosowa: szeroka, przeważnie czarna, jednakże u jaśniejszych psów dopuszczalne są rozjaśnienia pigmentu; dobrze rozwarte nozdrza.
Kufa: nie spiczasta.
Wargi: dobrze pokrywające.
Szczęki/zęby: mocne szczęki z perfekcyjnym, regularnym i pełnym zgryzem nożycowym, przy którym górne siekacze bez wolnej przestrzeni leżą przed siekaczami dolnymi a zęby osadzone są w szczękach pionowo.
Oczy: ciemnobrązowe lub w kolorze orzechów laskowych, dosyć duże, ani leżące zbyt głęboko ani wyłupiaste, dosyć szeroko rozstawione, z łagodnym, miłym wyrazem.
Uszy: długie, zaokrąglone na końcach. Wyciągnięte do przodu sięgające prawie do czubka nosa. Osadzone nisko, cienkie, z przednimi krawędziami wdzięcznie przylegające do policzków.
Szyja: dostatecznie długa, umożliwiająca psu swobodną pracę po tropie z opuszczonym nosem. Lekko wygięta, z niewielkim podgardlem.

Tułów:
Linia górna: prosta i pozioma.
Lędźwie: krótkie, jednakże dobrze proporcjonalne mocne i elastyczne.
Klatka piersiowa: klatka piersiowa sięga poniżej łokci. Żebra dobrze wysklepione i sięgające daleko do tyłu.
Linia dolna i brzuch: nie nadmiernie podciągnięta.
Ogon: mocny, średniej długośći. Osadzony wysoko, noszony wesoło, ale nie zakręcony nad grzbietem lub pochylony od nasady do przodu. Dobrze owłosiony, szczególnie na spodniej stronie.

Kończyny:
Kończyny przednie: kończyny przednie proste i pionowe, dobrze ustawione pod psem. Dobra substancja z okrągłymi koścmi. Kończyny nie zwężające przy łapach.
Łopatki: łopatki dobrze skierowane do tyłu, nie przeładowane.
Łokcie: mocne, ani nie odstające ani nie wciśnięte. Łokcie znajdują się mniej więcej w połowie wysokości w kłębie.
Śródręcze: krótkie
Kończyny tylne:
Uda: muskularne.
Kolana: dobrze kątowane.
Stawy skokowe: mocne, nisko osadzone, jeden do drugiego równoległe.
Łapy: mocne, zwarte. Palce ciasno do siebie przylegające; opuszki mocne. Żadnych łap zajęczych. Pazury krótkie.
Chody: grzbiet prosty, bez objawów kołysania się. Swobodny, długi, daleko sięgający wykrok. Proste, nie unoszone wysoko kończyny; wyraźne wybicie z tylnych kończyn. Ruch tylnych kończyn nie powinien być zbyt wąski, ruch kończyn przednich nie wiosłujący czy krzyżujący się.

Szata:
Włos: krótki, gęsty i odporny na zmiany pogody.
Umaszczenie: każde z uznawanych umaszczeń psów gończych z wyjątkiem wątrobianego. Koniec ogona biały.
Wielkość: pożądana wysokość w kłębie - minimalna 33 cm. Pożądana wysokość w kłebie - maksymalna 40 cm.

Wady: wszelkie odchylenia od wymienionych punktów muszą być traktowane jako wady, a ich wielkość warunkuje możliwą do uzyskania ocenę oraz ma wpływ na zdrowie i funkcjonowanie psa.

Uwaga: u psów obydwa prawidłowo rozwinięte jądra muszą w całości znajdować się w worku mosznowym.

Podano za:
"Psy Myśliwskie" sierpień 2007 (tłumaczenie z j. niemieckiego Andrzej Brabletz)